Γκράχαμ Γκρην, «Η δύναμις και η δόξα»

Ο πρωταγωνιστής του βιβλίου, ο διωκόμενος στο επαναστατημένο Μεξικό παπάς, είναι ένα δειλό ανθρωπάκι που με έναν παράλογο τρόπο ξέρει ότι η ζωή θα τον εξαναγκάσει να φανεί, στο τέλος, απολύτως γενναίος, ένα λιπόψυχο ανθρωπάκι που από πείσμα —και από την πίεση ενός μεγαλείου πολύ ισχυρότερου από τον ίδιο— δεν μπορεί να κάνει άλλο τίποτε από το να γράψει μόνος τη μοίρα του. 

Αλκοολικός, αδύναμος, άτολμος, με μια πίστη φθαρμένη, έτοιμος να θυσιαστεί χωρίς ούτε κατά διάνοια να είναι ήρωας, κοντούτσικος και χοντρός, διόλου σημαντικός, μια κουκκίδα ανάμεσα σε κουκκίδες και μια αόριστη, ομιχλώδης υποσημείωση της Ιστορίας όλη κι όλη, κουβαλά πεισματικά ένα σταυρό πολύ μεγάλο και πολύ βαρύ για το μπόι του, και χορταίνει από το ίδιο το διαφαινόμενο μαρτύριό του —όταν δεν παλεύει με ένα ισχνό, μισοπεθαμένο σκυλί για λίγο σαπισμένο κρέας πάνω σε ένα κόκαλο—, όντας πάντα, λαχανιασμένος και ιδρωμένος, δυο βήματα από τη σωτηρία και πολλά περισσότερα από το μαρτύριο, που τον έλκει σαν ένας πελώριος μαγνήτης σωτηρίας, όχι απαραίτητα μόνο για τον ίδιο.

Ένα γοητευτικό μυθιστόρημα, σκοτεινό και στενάχωρο, σχεδόν αποπνικτικό και πνιγμένο στη μεξικάνικη σκόνη, σαν παράξενο θρησκευτικό νουάρ. Ο Γκράχαμ Γκριν στο αδιαφιλονίκητο αριστούργημά του.

Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Πόλις, σε εξαιρετική καινούρια μετάφραση από τη Μαργαρίτα Ζαχαριάδου.

Κική Τσιλιγγερίδου

Saul Black, «Μαθήματα φόνου»

Συνειδητοποίησε σαν για πρώτη φορά ότι αυτό συνέβαινε στις γυναίκες από την αρχή, είδε φευγαλέα δισεκατομμύρια γυναίκες, ζωντανές και νεκρές, η αδελφότητα των θυμάτων που το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να παρακολουθεί, που δε μπορούσε να της προσφέρει τίποτα πέρα από τη γνώση ότι αυτό θα ήταν το δικό της εξειδικευμένο τέλος αυτής της ιστορικής σταθεράς, ο δικός της βιασμός, ο δικός της θάνατος. 

Ένας κατά συρροή δολοφόνος και ο «βοηθός του» δολοφονούν γυναίκες και τις εγκαταλείπουν σε άλλη πολιτεία από εκείνη όπου τις σκότωσαν. Μια αστυνομικός έχει καταστρέψει την προσωπική της ζωή προσπαθώντας να τους συλλάβει. Ένας ηλικιωμένος βρίσκει στο κατώφλι του ένα δεκάχρονο κορίτσι σχεδόν νεκρό από το κρύο. Ένα κορίτσι περιμένει τη σειρά της στο σκοτεινό υπόγειο ενός σπιτιού. Ξέρει τι την περιμένει.

Τα καλά νέα είναι ότι με 7,5 ευρώ θα πάρετε ένα πολύ καλό αστυνομικό μυθιστόρημα, με σφιχτή πλοκή και ένα θέμα που μισούμε να αγαπάμε: κατά συρροή δολοφονίες γυναικών.

Τα άσχημα νέα είναι ότι το βιβλίο είναι περιγραφικό, όσο χρειάζεται για να έχεις μια καλή εικόνα του τρόπου με τον οποίο βασανίζουν τα θύματά τους οι δολοφόνοι και όσο χρειάζεσαι για να κοιτάζεις πίσω από τον ώμο σου όταν περπατάς μόνη στα στενά σοκάκια (λ.χ., στην Προξένου Κορομηλά). Όπως άλλωστε γράφει στο οπισθόφυλλο: «Μη διαβάσετε αυτό το βιβλίο. Κανένας αναγνώστης δεν αξίζει να τρομάξει τόσο».

Το (προφανώς) ψευδώνυμο του συγγραφέα Saul Black ανήκει στον Glen Duncan, ο οποίος επιλέγει να πειραματιστεί σε ένα άλλο είδος από εκείνο στο οποίο έχει συνηθίσει το κοινό του.

Οι Εκδόσεις Bell γνωρίζουν πολύ καλά το συγκεκριμένο είδος και ξέρουν να επιλέγουν τα καλύτερα.

Κική Τσιλιγγερίδου

Terry Hayes, «Ο Προσκυνητής»

Μια νέα γυναίκα στη Νέα Υόρκη βρίσκεται νεκρή μέσα σε μια μπανιέρα γεμάτη οξύ που έχει σβήσει τα δακτυλικά της αποτυπώματα. Ο δολοφόνος έχει βγάλει τα δόντια της και έχει σκουπίσει προσεκτικά το δωμάτιο με απολυμαντικό υγρό ώστε να μην αφήσει πίσω του το παραμικρό δείγμα DNA. --- Σε έναν ερειπωμένο οικισμό στο Αφγανιστάν ανακαλύπτονται τρία πτώματα Δυτικών αιχμαλώτων, ασβεστωμένα. Ποιος τα μετέφερε για 800 χιλιόμετρα και γιατί τα έριξε στον ασβέστη; --- Λίγα χρόνια νωρίτερα, στην Τζέντα, ένας δεκατετράχρονος παρακολουθεί τη δημόσια εκτέλεση του πατέρα του, ο οποίος είχε αμφισβητήσει τη βασιλική οικογένεια.

Η 11η Σεπτεμβρίου 2001 φέρνει δραματικές αλλαγές στη δομή των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ. Ένας υψηλόβαθμος, αν και πολύ νέος, πράκτορας μιας απόρρητης υπηρεσίας, αποφασίζει να αλλάξει τη ζωή του και εγκαθίσταται στο Παρίσι. Όταν όμως οι ΗΠΑ βρίσκονται μπροστά στην απειλή μιας βιολογικής επίθεσης από τον Σαρακήνο, τον άνθρωπο- φάντασμα, που κανείς δεν έχει δει και κανείς δεν ξέρει ποιος είναι πραγματικά, ο μόνος που μπορεί να πάρει την κατάσταση στα χέρια του είναι ο Προσκυνητής.

Ο Προσκυνητής, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Διόπτρα - Dioptra Publications, είναι ένα καταιγιστικό κατασκοπευτικό θρίλερ. Με δράση που εκτυλίσσεται στη Νέα Υόρκη, στο Παρίσι, στη Μέση Ανατολή και στο Αφγανιστάν αλλά κυρίως στο Μπόντρουμ, στην Τουρκία, ο αναγνώστης παρασύρεται σε μια δίνη εξελίξεων και δράσης που δικαιολογεί απολύτως τις 830 σελίδες του.

Ο συγγραφέας, Terry Hayes, σεναριογράφος και παραγωγός πολλών ταινιών, μεταξύ των οποίων το Το τελεσίγραφο του Μπορν χρησιμοποιεί τη φαντασία του και, πατώντας σε πραγματικά γεγονότα και καταστάσεις, όπως το καταπιεστικό και απάνθρωπο σύστημα διακυβέρνησης στη Σαουδική Αραβία, το κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι σε χώρες της μέσης Ανατολής, την κατάσταση στη Γάζα αλλά και την τρομοκρατική επίθεση στους Δίδυμους Πύργους, χτίζει μια γοητευτική και καταιγιστική κατασκοπευτική περιπέτεια, η τελευταία πράξη της οποίας διαδραματίζεται στο Μπόντρουμ.

Χωρίς βαθιά ανάλυση και περιττά σχόλια, ο Προσκυνητής είναι μια καλογραμμένη περιπέτεια για γερά νεύρα.

Πολύ καλή η μετάφραση του Vagelis Giannisis.

ΥΓ. Είναι το τρίτο ή τέταρτο βιβλίο που διαβάζω τελευταία με αναφορές στο Ολοκαύτωμα: ο Προσκυνητής περιγράφει μια ιστορία από τα παιδικά του χρόνια, όταν με τον θετό του πατέρα πήγαν στα σύνορα Γαλλίας-Γερμανίας, στο Νάτσβάιλερ-Στρούτχοφ, ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης στα Βόσγια Όρη, όπου ο μικρός καθηλώνεται από τη φωτογραφία μιας γυναίκας που βαδίζει με τα δυο της παιδιά αγκαλιά προς το θάλαμο αερίων. Εκεί, ο πατέρας του περιγράφει στον μικρό πώς μαζί με τους Εβραίους, οι Τσιγγάνοι βίωσαν το Ολοκαύτωμα: «Οι Τσιγγάνοι έχουν ένα άλλο όνομα για το Ολοκαύτωμα. Το λένε Καταβρόχθιση: Porrajmos».

Κική Τσιλιγγερίδου

Λεονάρδο Παδούρα, «Αιρετικοί»

Το πρωινό της 27ης Μαΐου 1939 στο λιμάνι της Αβάνας καταπλέει ένα υπερωκεάνιο, το S.S. Σεντ Λούις. Σ' αυτό έχουν επιβιβαστεί από το Αμβούργο 937 Εβραίοι που βρήκαν οδό διαφυγής από τη ναζιστική Γερμανία και πλήρωσαν την -πανάκριβη- τουριστική βίζα που εξέδιδε στο Βερολίνο το γραφείο της κουβανικής κυβέρνησης. Μαζί τους, επιτρέπεται να πάρουν μια βαλίτσα ρούχα και δέκα όλα κι όλα μάρκα ο καθένας. 

Ενόσω το Σεντ Λούις έπλεε προς την Αβάνα, όλα τα βήματα της τραγωδίας στην οποία θα κατέληγε εκείνο το επεισόδιο, ένα από τα πιο επαίσχυντα και μικρόψυχα πολιτικά επεισόδια ολόκληρου του 20ού αιώνα, ήταν ήδη χαραγμένα. Γιατί στη μοίρα των Εβραίων που βρίσκονταν στο Σεντ Λούις ήρθαν να διασταυρωθούν, σαν να ήθελαν να δέσουν τους κόμπους του σχοινιού για την αγχόνη, τα πολιτικά και προπαγανδιστικά συμφέροντα των ναζί [...], οι αυστηρές μεταναστευτικές πολιτικές τις οποίες απαιτούσαν οι διάφορες κυβερνητικές υπηρεσίες των Ηνωμένων Πολιτειών, συν [...] το μεγαλύτερο κακό που μάστιζε την Κούβα εκείνα τα χρόνια: η διαφθορά. 

Οι άνθρωποι αυτοί, που ταξιδεύουν για να σωθούν έχοντας δώσει τις περιουσίες τους για το ταξίδι και έχοντας αποθέσει σ' αυτό την τελευταία τους ελπίδα για διαφυγή από ό,τι επρόκειτο να συμβεί στην Ευρώπη, δεν βρίσκουν άσυλο σε κανένα λιμάνι και επιστρέφουν στη Γερμανία, όπου τους περιμένει η χειρότερη μοίρα.

Κάπως έτσι, όμως, φτάνει στην Αβάνα και ένας πίνακας του Ρέμπραντ: μια προσωπογραφία του Χριστού που έφερε μαζί της μια οικογένεια Εβραίων, προσπαθώντας μ' αυτόν να δωροδοκήσει τους υπαλλήλους της μεταναστευτικής υπηρεσίας. Τι δουλειά έχει όμως ένας Ρέμπραντ στα χέρια μιας μικροαστικής Εβραϊκής οικογένειας από την Κρακοβία; Και πώς ο πίνακας αυτός, που τα ίχνη του χάθηκαν πίσω στο 1939, βγαίνει το 2007 σε δημοπρασία στο Λονδίνο; Και πώς όλο αυτό συνδέεται με την εξαφάνιση μιας Κουβανής νεαρής emo το 2007 στην Αβάνα; Το πολλαπλό μυστήριο καλείται να λύσει ο χαρισματικός και ιδιαίτερος Μάριο Κόντε, σχεδόν μόνιμος ήρωας του Παδούρα, πρώην αστυνομικός, που ζει στην πρωτεύουσα του νησιού πουλώντας σπάνια βιβλία και παλιές εκδόσεις σε συλλέκτες. Ξετυλίγοντας το κουβάρι της ιστορίας, σ' αυτό το ιδιότυπο αστυνομικό μυθιστόρημα, ο Παδούρα μάς μεταφέρει στο Άμστερνταμ του 17ου αιώνα, όπου ένας νεαρός Εβραίος παίρνει την απόφαση να μαθητεύσει δίπλα στον Ρέμπραντ, πηγαίνοντας κόντρα στους νόμους της θρησκείας και της κοινότητάς του και διακινδυνεύοντας τη θέση του στην κοινωνία αλλά και την ίδια του τη ζωή.

Οι «Αιρετικοί» του Λεονάρδο Παδούρα, που κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις Καστανιώτη, θα διεκδικήσουν το χρόνο που δεν έχετε, και θα τον διεκδικήσουν επιθετικά, διότι είναι ένα βιβλίο που, παρ' όλο τον όγκο του, σε ακολουθεί ακόμα και στο κρεβάτι σου, όταν πας να κοιμηθείς. Είναι ένα βιβλίο που περιγράφει τους διωγμούς που υπέστησαν οι Εβραίοι, όχι μόνο τον 20ό αιώνα, αλλά και τον 17ο, όταν στην Πολωνία Κοζάκοι και Τάταροι κατέσφαξαν σαδιστικά δεκάδες χιλιάδες, επιχειρώντας παράλληλα να εξηγήσει γιατί οι Εβραίοι δεν αντιδρούσαν και μόνο έφευγαν αποδίδοντας τη μοίρα τους στη θεϊκή βούληση. Στους «Αιρετικούς» όμως περιγράφεται και η Κούβα του 20ού αιώνα, το πέρασμα από τη διεφθαρμένη δικτατορία στη φτωχή, μίζερη -και επίσης διεφθαρμένη- «επαναστατική» διακυβέρνηση.

Food for thought.

Κική Τσιλιγγερίδου

Μιχάλης Μητσός, «Οι ιστορίες θα μας σώσουν»

Έπιασα στα χέρια μου να ξεφυλλίσω το βιβλίο του Μιχάλη Μητσού, Οι ιστορίες θα μας σώσουν, από τις Εκδόσεις Πόλις, και δεν μπορώ να ξεκολλήσω. Πώς να ξεκολλήσω από ιστορίες για βιβλία και για εφημερίδες, για ταινίες και για τραγούδια, για δημοσιογράφους, πολιτικούς και συγγραφείς, για ταξίδια και για γειτονιές της πόλης. Είναι σαν να παρακολουθείς μια υψηλού επιπέδου συζήτηση, τόσο ενδιαφέρουσα που δεν θέλεις να χάσεις ούτε λέξη. Κρατάς σημειωματάριο και σημειώνεις αστερίσκους για πράγματα που πρέπει να μάθεις ακόμη, να διαβάσεις, για το πού να ψάξεις. Και, καθώς πρόκειται για ημερολόγιο, διαβάζεις ξανά, από μιαν άλλη οπτική, και το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου, τα γεγονότα που οδήγησαν στις εκλογές και στη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ.

Must read.

Κική Τσιλιγγερίδου

Ρίτσαρντ Φορντ, «Καναδάς»

Οι γονείς μας ήταν οι τελευταίοι άνθρωποι που θα περίμενε κανείς να ληστέψουν μια τράπεζα. Ούτε αλλόκοτοι άνθρωποι ήταν ούτε εμφανώς εγκληματίες. Κανείς δε θα μπορούσε να φανταστεί ότι θα κατέληγαν έτσι όπως κατέληξαν. Ήταν δύο συνηθισμένοι άνθρωποι - αν και, από τη στιγμή που λήστεψαν την τράπεζα, αυτού του είδους η αντιμετώπιση δεν είχε, φυσικά, κανένα αντίκρισμα πια. 

Πριν ξεκινήσω να γράψω οτιδήποτε άλλο, να πω ότι ο «Καναδάς» του Ρίτσαρντ Φορντ, που κυκλοφορεί από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΑΤΑΚΗ - PATAKIS PUBLICATIONS, είναι ένα εξαιρετικό βιβλίο, ένα αριστούργημα, με την ποιότητα και το βάθος κλασικών βιβλίων. Ο Φορντ, άριστος γνώσης της ανθρώπινης ψυχολογίας (που είναι τόσο απρόβλεπτη), μας φέρνει στις βόρειες Πολιτείας των ΗΠΑ της εφηβείας του και μας παρουσιάζει μια ιστορία μέσα από τα μάτια ενός δεκαπεντάχρονου.

Μεταφερόμαστε στις αρχές της δεκαετίας του 1960. (Ο Ρίτσαρντ Φορντ γεννήθηκε το 1944, κι έτσι ο πρωταγωνιστής του βιβλίου του, ο Ντελ, είναι 16 ετών το 1960: όσο ήταν δηλαδή τότε κι εκείνος). Ο Ντελ μεγαλώνει μαζί με την οικογένειά του, τη δίδυμη αδελφή του, τον πατέρα του, απόστρατο αξιωματικό της πολεμικής αεροπορίας, και τη μητέρα του, μια μορφωμένη δασκάλα εβραϊκής καταγωγής με καλλιτεχνική φύση, σε μια μικρή πόλη της Πολιτείας Μοντάνα. Αγαπά το σκάκι και ενδιαφέρεται πολύ για τη μελισσοκομία κι εκείνο το καλοκαίρι δεν βλέπει την ώρα να αρχίσει το σχολείο. Η ζωή του όμως, και η ζωή της οικογένειάς του, παίρνει περίεργη στροφή όταν οι γονείς του, χωρίς εμφανή λόγο και ανάγκη, ληστεύουν μια τράπεζα.

[Οι γονείς μας] δεν ήταν άνθρωποι που ληστεύουν τράπεζες. Από την άλλη, επειδή ελάχιστοι ληστεύουν τράπεζες, είναι απόλυτα λογικό όσοι το κάνουν να είναι φτιαγμένοι γι' αυτό, ανεξάρτητα από το τι πιστεύουν για τον εαυτό τους ή το πώς μεγάλωσαν. [...] Είναι, ωστόσο, παράξενο να πιστεύεις ότι οι γονείς σου ανήκαν εξαρχής στο είδος των ανθρώπων από τους οποίους προέρχονταν οι εγκληματίες - κάτι σαν θαύμα από την ανάποδη. 

Τη στιγμή που οι γονείς τους μπαίνουν στη φυλακή, η ζωή του Ντελ και της αδελφής του, της Μπέρνερ, εκτροχιάζεται. Η Μπέρνερ το σκάει από το σπίτι πριν έρθουν άνθρωποι των Κοινωνικών Υπηρεσιών, και ο Ντελ εμπιστεύεται την επιθυμία της μητέρας του και αφήνει να τον μεταφέρει μια φίλη της στον γειτονικό Καναδά, όπου θα ζήσει με τον όμορφο αντιεξουσιαστή, βίαιο και κυκλοθυμικό Αμερικανό Άρθουρ Ρέμλιγκερ, που έχει αυτοεξοριστεί στον ψυχρό Καναδά.

Ο Άρθουρ Ρέμλιγκερ με αντιμετώπιζε όπως αντιμετώπιζε τους πάντες: παρατηρώντας με από τα βάθη μιας ύπαρξης που ανήκε μόνο σε αυτόν και δεν είχε καμιά ομοιότητα με τη δική μου. Η δική μου ύπαρξη δεν αποτελούσε γι' αυτόν πραγματικότητα. Αντίθετα, η δική του ύπαρξη, σαφώς πιο άμεση και πολυτιμότερη, είχε ως κύριο χαρακτηριστικό ότι ενσωμάτωνε μια έλλειψη, για την οποία ο ίδιος είχε πλήρη επίγνωση και ήθελε πώς και πώς να την καλύψει. [...] Επιζητούσε την επιβεβαίωση ότι το είχε καταφέρει και δεν του άξιζε να τιμωρηθεί περισσότερο για τα σοβαρά σφάλματα που είχε διαπράξει. 

Η περιπέτεια για τον Ντελ δεν τελειώνει με την άφιξή του στον Καναδά και ο αναγνώστης τον ακολουθεί στο ταξίδι του προς την ενηλικίωση.

Ο Καναδάς είναι ένα συγκλονιστικό βιβλίο. Ο Φορντ, με έναν τρόπο αριστοτεχνικό, διηγείται τα γεγονότα αναλύοντας κυρίως τις συνέπειές τους, χωρίς να κρατά τις εξελίξεις κρυμμένες: ο αναγνώστης γνωρίζει από την πρώτη παράγραφο ακριβώς τι θα γίνει, αλλά αυτό δεν καθιστά το βιβλίο λιγότερο ενδιαφέρον. Αντίθετα, αφήνεται να παρακολουθήσει την αλληλουχία των γεγονότων χωρίς να βιάζεται να μάθει «τι θα γίνει παρακάτω/στο τέλος» και βυθίζεται στην ανάλυση των χαρακτήρων και των γεγονότων.

Καθόλου τυχαία το βιβλίο (που πρωτοκυκλοφόρησε το 2012) μεταφράστηκε σε 16 γλώσσες και απέσπασε πολλές και σημαντικές διακρίσεις.

Εξαιρετική η μετάφραση του Θωμά Σκάσση.

Κική Τσιλιγγερίδου

François Vallejo, «Μεταμορφώσεις»

Οι Μεταμορφώσεις του François Vallejo (Φρανσουά Βαλεζό) είναι (παραδόξως, θα έλεγε κανείς, κρίνοντας από το θέμα του και μόνο) ένα βιβλίο που «κυλάει». Οι σελίδες διαδέχονται η μία την άλλη (είναι κι αυτή η ποιότητα του χαρτιού στις Εκδόσεις Πόλις που σου δίνει την εντύπωση ότι οι σελίδες «γλιστρούν», σε βοηθούν να τις γυρίσεις) κι όλο αυτό γίνεται τόσο εύκολα και τόσο απαλά, που το βιβλίο τελειώνει χωρίς να το καταλάβεις.

Ίσως είναι και ο τρόπος που επιλέγει ο συγγραφέας να γράψει: σε ενεστώτα και πρώτο ενικό, σε μια αφήγηση χωρίς περιγραφές, χωρίς «παραδοσιακού» τύπου διαλόγους, μια αφήγηση που ρέει, με εσωτερικούς διαλόγους, με περιγραφή διαλόγων και σκέψεων, τόσο που καμιά φορά δεν ξεχωρίζεις τη σκέψη από το λόγο, με μετακινήσεις που απλώς αναφέρονται αλλά δεν περιγράφονται, στο Παρίσι, στη Βουργουνδία, στην Αφρική, στην Ασία.

Πρωταγωνίστρια είναι η Αξίλ, μια νέα γυναίκα που μαθαίνει ότι ο αδελφός της, Γάλλος, χωρίς καταγωγή από μουσουλμανική χώρα, μεταστράφηκε σε μουσουλμάνο και μάλιστα τζιχαντιστή. Η Αξίλ γράφει κάθε βράδυ τις σημειώσεις της, ένα προσωπικό ημερολόγιο, με τις σκέψεις της, την αγωνία της, τις προσπάθειές της να αποτραβήξει τον αδελφό της μακριά από τους νέους «συντρόφους» του.

Πώς μπορεί να έχει συμβεί κάτι τέτοιο; Πώς ο Αλμπάν, που τώρα ονομάζεται Αμπντελκρίμ, και είναι μέλος μιας άθεης εδώ και δύο γενιές οικογένειας, αποφασίζει να ασπαστεί τον Ισλαμισμό και μάλιστα στην πιο ακραία, απάνθρωπη μορφή του; Και τι ρόλο θα παίξουν οι λεπτομερείς σημειώσεις της σε όλη αυτή την υπόθεση;

Η Αξίλ ψάχνει (και βρίσκει) την άκρη του νήματος, ενδιαφέρεται, εμπλέκεται, αναζητά τον αδελφό της: φαίνεται πως ο ισχυρός δεσμός που συνδέει τα δύο αδέλφια δεν έχει σπάσει. Περισσότερο ο αναγνώστης ταξιδεύει στη σκέψη, στο μυαλό της Αξίλ, που προσπαθεί να καταλάβει, καταστρώνει σχέδια και κάνει ό,τι περνά από το χέρι της για να φέρει ξανά πίσω τον Αλμπάν.

Οι «Μεταμορφώσεις» είναι ένα βιβλίο-ωδή στην αδελφική αγάπη και προστατευτικότητα που είναι διαχρονική, και ταυτόχρονα είναι η περιγραφή μιας σύγχρονης πραγματικότητας, στην οποία νέοι του δυτικού κόσμου έλκονται από τον ακραίο φανατισμό και φονταμενταλισμό. Κι αν αυτό δεν είναι άκρως επίκαιρο, δεν ξέρω τι άλλο θα μπορούσε να ήταν.

Ομολογώ ότι άρχισα να διαβάζω το βιβλίο διστακτικά (κι αυτό επειδή το Arab Jazz ήταν ένα βιβλίο που δεν μου ήταν εύκολο), αλλά με κέρδισε από την πρώτη κιόλας σελίδα.

Η πολύ καλή μετάφραση είναι του Γιάννη Στρίγκου.

Κική Τσιλιγγερίδου